Wróciłam, nie bez przygód (2 noce później), ale już jestem! Dzisiaj króciutko. Muszę wspomnieć, że od kilku dni CODZIENNIE maluję pazury... Czy to normalne? - pytanie czysto retoryczne. A dlaczego by nie?! Mam jeszcze trzy dni ferii i mogę robić co mi się żywnie podoba. Faszeruję się również Madonną, ale nie że całą (jeszcze nie zbzikowałam), aleVogue.W głowie ciągle słyszę: Come on, vogue / Let your body move to the music / Hey, hey, hey!!!Aaa i już nie wyrabiam... Skąd mi się to wzięło? Po długo wyczekiwanym powrocie do domku, w skrzynce pocztowej (ale nie tej internetowej!) znalazłam pocztówkę z Ameryki! Jak kolwiek by to brzmiało, tak z USA i nie mam zielonego pojęcia od kogo. Tak działaPostCrossing. Rejestrujesz się, dostajesz adres "kogośwświecie", wysyłasz mu pocztówkę, a po kilku dniach dostajesz również od anonima. Uważam, że jest to dobra alternatywa, dla naszego świata, który już zapomniał po co chodzi się na pocztę! Polecam.
/I'm back. I had some adventures, but it's OK. Short note today. I must tell You that for few days I paint my nails EVERYDAY... Normal or not? - don't answer. Until I/ve got winter break I can do whatever I want to do. Madonna's Vogue breaks my head. I still hear: Come on, vogue / Let your body move to the music / Hey, hey, hey!!! Oh! and I got postcard from USA. I don't know who wrote it, but that's how PostCrossing works. I wrote a letter to Neatherlands. Try it out! It's very nice way to remaind yourself what we are going to post office for!/
Nienawidzę zimy! Szczerze. Przez cztery miesiące roku moje życie staje się do wytrzymania. Szczególnie wychodzenie z domu, podróż do szkoły, powrót z niej, poranny jogging i każda inna aktywność na świeżym (przenikającym zimnem) powietrzu. Moje wyjście z domu wygląda mniej więcej tak. Najpierw termiczna bielizna, którą w szkole, sklepie, kinie powinnam zdjąć, bo idzie się ugotować. Potem 10 warstw różnych t-shirtów, podkoszulek, bluzek, bluz, swetrów. Same ubranie tylu rzeczy zajmuje już całość czasu przeznaczonego na poranne rytuały, a to dopiero początek. Kiedy już mam zapewnione względne ciepło w górnej części mojego ciała. Trzeba zająć się dołem. Zwykle rajstopy zaczynam nosić już pod koniec października. Miny moich koleżanek, kiedy na wf zorientują się, że już je nosze, mówią wszystko... Nawet nie zastanawiam się czy taki stan rzeczy jest normalny, po prostu jak jest mi zimno to się ubieram i nikt nie będzie mi mówił jak mam to robić! Tak więc rajstopy, potem jeśli jest więcej (a raczej mniej) niż -10 st. ubieram jeszcze legginsy, w których biegam po szkole i na koniec dżinsy (w ekstremalnych warunkach drogę do i ze szkoły pokonuję w spodniach narciarskich).
Ja już nawet nie wspominam o wszystkich czapkach, różnej grubości rękawiczkach, nausznikach i opaskach, które noszę przez cały jesienno-zimowy okres... Ada pierwsza czapkę nakłada i ostatnia ją ściąga - taka jest prawda. Jeszcze tylko dodam, że choćbym ubrała się niczym "Anaruk chłopiec z Grenlandii" to i tak prawdopodobieństwo, że pewnego dnia i tak mnie przewieje, albo zmrozi na kość jest jakieś 100%. Nienawidzę zimy! Jedyne co mi pozostaje to przetrzymać jeszcze 2 miesiące i nie poddawać się zimie. Dodam tylko, że właśnie pakuję się na wyjazd na narty... Już nie mogę się doczekać odmarzniętych kończyn i czerwonego nosa jak u Rudolfa. Ale tylko czekam, żeby stanąć na górze stoku i pokazać całej Słowacji jak się (nie)jeździ na nartach. Życzcie mi ciepłego pobytu!
Świętujemy nadejście nowego i odejście starego, Roku. Ubierany się wystrzałowo, malujemy paznokcie na złoto, kolczyki sięgają nam do pasa, o 12 odpalany fajerwerki, pijemy szampana. Pięknie! Im lepsza zabawa tym lepszy rok. Oprócz tego co wymieniłam, my ludzie, robimy jeszcze jedną rzecz: Postanowienia Noworoczne. Obiecujemy sobie lepiej się uczyć (no może ci co muszą się uczyć...), jeść mniej słodyczy, codziennie rano biegać, oszczędzać pieniądze na samochód, samolot albo rakietę. Zawsze robiłam swoją magiczną listę. Ale doszłam do wniosku, że wszystko dookoła zmienia się tak szybko, że to co sobie przyrzekliśmy w styczniu, pod koniec lipca nie ma żadnego sensu. Uznałam, że najważniejszym jest aby żyć TERAZ, nie jutro, pojutrze, za tydzień, wczoraj. To nie ma sensu! Chciałabym się częściej uśmiechać, być z siebie zadowolona, zdrowa, szczęśliwa, mieć swoje pasje i je realizować. Tak mało i tak wiele. Ja życzę Wam, kochani, żebyście żyli w tym momencie. Może zamiast siedzieć teraz przed komputerem i blog Ady, weźmiecie psa na spacer, powiecie rodzicom, że ich kochacie albo po prostu pogadajcie z przyjacielem z Australii? Żyjcie tą chwilą i żebyśmy w 2013 byli mądrzejsi!
/We celebrate the coming of the new and the departure of the old, Year. The festively dressed, painted nails gold, earrings us reach to the waist, at 12 we fire fireworks, drink champagne. Beautifully! The more fun the better year. In addition, what mention, we humans, we do one more thing: New Year's resolutions . We promise to more to learn to eat less sweets, daily morning run, save money on car, airplane or rocket. I always made this magic list. But I came to the conclusion that everything around is changing so fast that what you promised in January, at the end of July does not make any sense. I decided that the most important is to live NOW, not tomorrow, the day after tomorrow, next week, yesterday. It doesn't make sense! I would be more likely to smile, be satisfied with yourself, healthy, happy, have their passions and pursue them. So little and so much. I wish you, dear, to you live in the moment. Maybe now instead of sitting at the computer and Ada's blog , you take your dog for a walk, say parents that you love them or just talk to the friend from Australia? Live in the moment and I hope in 2013 we will be cleverer!/
Nie wiem, czy widać, ale poniższy żakiecik, tak jak i śnieżnobiała bluzkę wykopałam z babcinej szafy... Uwielbiam, kiedy wpadam do babci po "coś", zaglądam do szafy i oto jest! "Coś", co przykuwa moją uwagę i co mam ochotę wrzucić do swojej szafy. Jak zareagowałyby na to moje koleżanki, które ubierają się w "modnych sieciówkach", a najlepiej odnalazłyby się w pierwszym rzędzie pokazu Chanel. Chyba popukałyby się w czoło i zapytały czy serio, albo czy jestem normalna, kto to widział ubierać się w ciuchy babci.
/I do not know if you can see, but the following jacket, as well as crisp white blouse with grandma's wardrobe dug ... I love it when I look into granny's wardrobe and here it is! "Something," which catches my attention and what I want to throw into my wardrobe. How they would react to my friend, who dress in "trendy shops" and best they'd like to watch in the first row Chanel fashionshow. I think they would asked if I'm serious, or if I was a normal person who saw this dress in clothes grandmother./
/jacket: my grandma's, T-shirt: noname, leggins: Allegro.pl, neckless: House/
Można by zadać pytanie, kto jest bardziej kreatywny? Ja, szperająca w lumpach, szafach mamy i babci, koleżanek, strychach i wyszukująca perełki, czy one, które ubierają się tak samo jak stylistki ubierają manekiny w gazetach? Uważam, że zdecydowanie bardziej kreatywne jest znaleźć coś czego nikt, nigdy nie będzie miał. Tylko to, co masz TY i NIKT inny. Oryginalne. Unikatowe. Piękne. Jedyne w swoim rodzaju. Tak to jest to, co lubię!
/One could ask the question, who is more creative? I am, browsing a second-hands, mother and grandmother's closets, attics and looking up pearls, whether they have the same dress as the stylist dressed mannequins in the newspapers? I believe that much more creative to find something that no one will ever have. Just what have YOU and NO ONE else. Original. Unique. Beautiful. One of a kind. So this is what I like!/
Taka ilość kolorowych paczek wypchanych pięknymi rzeczami, przepełnionych słodkościami nie gwarantuje zadowolenia z ich zawartości. Pamiętam, zawszę bałam się otwierać paczki, rozdzierać papier przy wszystkich. Wiedziałam, że cała rodzina wpatruje się w moją twarz usilnie próbując znaleźć na niej oznaki zadowolenia, zmieszania, albo braku satysfakcji. Czułam się wtedy, nadal się czuję, bardzo spięta. Jestem świadoma, że mimo moich jakże wielkich umiejętności aktorskich nie będę w stania dostatecznie dobrze udawać, że coś mi się podoba jeśli tak nie jest. Nie ma mowy o okazywaniu jakiegoś zdegustowania prezentem, bo przecież nie chcę nikogo urazić. Proces otwierania upominków zawsze, przy każdej okazji wygląda tak samo: być w "ciężkim szoku", że w ogóle dostałam paczkę, w podnieceniu otwierać (rozrywać) kolorową torbę(papier), uśmiechnąć się, wydać z siebie okrzyk zachwytu i zastanowić się czy mi się rzeczywiście podoba. Niezawodne!
/That amount of colored packs stuffed with beautiful things, filled with sweets does not guarantee satisfaction with their content. I remember I always was afraid to open the package, tear the paper at all. I knew that the whole family staring at my face hard trying to find on it signs of pleasure, confusion, or lack of satisfaction. I felt like if I'm still very tense. I am aware that despite how great my acting skills I would not be become well enough to pretend that I like something if it is not. I don't want to offend anyone. The process of opening gifts always, at every opportunity is the same: to be in "severe shock" that even got a package, opening in the excitement (tear) colored bag (paper), smile, give a shout of delight and wonder if I actually like. Reliable!/
W tym roku jestem bardzo zadowolona, bo wszystkie prezenty przypadły mi do gustu. Począwszy od blendera, któremu nie robiłam zdjęć (ale chyba nie wytrzymam, bo bardzo, bardzo się cieszę), przez książkę Cesara Millana (jestem jego szczerą fanką i jakby ktoś zdobył jego numer telefonu to niech mi go podrzuci!), po szalik w piękną, burgundową kratę, na którego widok babcia: "O koc dostałaś? ...Czy co to jest?" (dodam tylko, że mi się podoba i już wiem gdzie i kiedy go założę). Kalendarz z końmi to dowód na to, że rodzice wspierają mnie w mojej "końskiej" pasji. Czegóż więcej chcieć? Lakier do paznokci z kolorowymi drobinkami pokazuję chyba setny raz, ale nic nie poradzę, że autentycznie z w nim zakochałam i mimo tego, że półeczka w lodówce ugina się od moich lakierów, to mogłabym malować paznokcie na okrągła tym lakierem. Oczywiście mogłabym pisać o świątecznej magii, ale o tym było w ostatnich postach, ale dobrze się orientuję, że prezenty i Święty Mikołaj to nie wszystko!
PS. Korzystając z okazji, WESOŁYCH ŚWIĄT KOCHANI, DZIĘKUJĘ ZA TO, ŻE CZYTACIE TO CO NAPISZĘ I KOMENTUJECIE - TO BARDZO DLA MNIE WAŻNE!
/This year, I am very happy because all the gifts I like_. Starting from the blender which I did not picture (but I can not stand because I'm really happy), Cesar Millan's book (I'm a fan of his and if someone got his phone number let me toss it!), and a beautiful scarf burgundy plaid at the sight of my grandmother: "Did you get a blanket? ... or what is it?" (I'll just add that I like it and I know where and when I will wear it). Calendar of horses is proof that parents support me in my "horse" passion. What more could I want? Nail polish with colored flecks I show probably the hundredth time, but I can not help that genuinely fell in love with him, and despite the fact that the shelf in the refrigerator deflects from my nail polishes, it could paint the nails round by it. Of course, I could write about the magic of Christmas, but this was about the last post, but I know well that gifts and Santa Claus aren't everything!
PS. Taking this opportunity, MERRY CHRISTMAS DARLING, THANK YOU A LOT FOR FOLLOWERS AND COMENTS UNDER MY POSTS - THAT'S VERY IMPORTANT FOR ME!/
