on the Acropolis #1

/hat: Stradivarius, glasses: H&M, T-shirt: New Yorker, shorts: H&M, bag: Diverse, watch: noname, shoes: H&M/

Nie mam pojęcia jak zacząć ten post. Wygląda to tak, że piszę zdanie albo co gorsza pół i od razu kasuję. Jak tak dalej pójdzie to zastanie mnie ciemna noc i nadal nic nie napiszę. To chyba z powodu panujących upałów. Mówimy tu o 28-29stC. W wodzie. W cieniu: 35. Jest cudownie jak cień w ogóle się pojawia, bo słońce chyba założyło się z chmurami, że te nigdy go nie dogonią. Świeci i świeci. Daj Bóg jak jesteś na plaży. Ale co ja mam powiedzieć na Akropolu? Wzgórze, tak jak każdy wie, wzniesione jest „aż pod chmury”, z tym, że chmur nie ma. Jest tylko wszech ogarniające Słońce. Mury stoją od setek tysięcy lat i od tych setek tysięcy lat kumulują w sobie całe to ciepło. Reasumując. W okolicach Panteonu było ponad 40stC. To wszystko sprawia, że ogólnie rzecz biorąc nie wiem jak się nazywam, dlatego proszę o wyrozumiałość jeśli chodzi o moje notki, bo ze zdjęciami nie mam takiego problemu.

/ I do not know how to start this post. It is as I write the sentence or half and immediately I delete it. This is probably because of enormous heat. I mean about 28-29stC. In the water. In the shade: 35. It is wonderful as a shadow appears at all, because I think the sun has set up the clouds that they will never catch it up. Sun still shines. Give God as you are on the beach. But what I have to say on the Acropolis? Hill, as everyone knows, is built "to the cloud", but the fact’s there are no clouds. There's only Sun. Walls were biult hundreds of thousands years  ago and from those thousands of years they accumulate in the whole heat. To sum up. In the vicinity of the Pantheon was over 40stC. This makes it generally I don’t know my name, so please bear with us when it comes to my notes, because I don’t have such problems with taking photos./

A jest czemu te zdjęcia robić. Nie myślę o fotografowaniu z każdej strony kolumny w stylu doryckim, „A może to jednak joński?”. Budowle skądinąd zachwycają swoją monstrualnością. Ciężko uwierzyć, że powstały kiedy nie było dźwigów, skomplikowanych maszyn oraz inżynierów przyklejonych do swoich komputerków z wyskalowanymi wymiarami każdego, najmniejszego kawałka marmuru. Ale ile można robić temu zdjęć? Na każdej pocztówce z Grecji widnieje ogromne wzgórze bogów. Nie jestem ani studentką ASP, ani nawet osobą, która się zna i zachwyca budowlami sprzed wieków. Bardziej interesują mnie ludzie. Ewentualnie całe miasteczka, w których mieszkają i ich architektura. Akropol został opstrykany przez dużo lepszych fotografów, niż ja. Co innego mały, kameralny domek obowiązkowo pomalowany na biało z niebieskimi okienkami. Biorąc aparat do ręki mogę poczuć się jak artysta. Przynajmniej mam pewność, że jestem  j e d y n y m  artystą, który zrobił tej „chacjencie” zdjęcie. Dlatego, pomimo odczuwania lekkiego strachu i świadomości, że podgląda mnie ogromna ilość gałek ocznych mieszkańców, chwytam za aparat i ostrzę na okienko, w którym stoi dziecko z misiem i śmieje się machając mi swoją malutką rączką. To się nazywa sztuka fotografii! I pewnie każdy mógłby mi wymieniać błędy w perspektywie, złym wykadrowaniu czy złym ustawieniu przesłony. Ja i tak uważam, że każde zdjęcie, które robimy podróżując i uwieczniając na papierze coś, co chcielibyśmy potem pokazać przyjaciołom jest swojego rodzaju sztuką i bezcennym wspomnieniem.

/I do not think about shooting with each side Doric column, "Or maybe this is the Ionic?". Buildings otherwise impress with their monstrosities. But how long you can make this picture? On each postcard from Greece appears a huge hill gods. I am neither a student of Arts, or even a person who knows and delights in buildings dating back centuries. I'm more interested into people. Alternatively, the entire town in which they live and their architecture. Acropolis was photographed by much better photographers than me. What other small house necessarily painted white with blue windows. Taking the camera in your hand can feel like an artist. Despite of the slight feeling of fear and knowledge that's watching me huge amount of eyeballs residents, grab a camera and the edges of the window, which is a child with a teddy bear and laughs at me waving his tiny handle. It's called the art of photography! And probably I make a lot of mistakes. But I still think that every picture that we do traveling is a kind of art and priceless memory./

from village to metropolis

Tradycyjnie po długiej nieobecności: przepraszam. Wraz z rozpoczęciem się wakacji wyemigrowałam na pod olsztyńską wieś. „Moja wiocha”. Jeżdżę tam odkąd tylko pamiętam. Mam zdjęcie jako malutki, łysy, płaczący co chwila bobas na ramieniu mamy. Można by to miejsce nazwać totalnym odludziem. Cisza, spokój, ptaszki – takie rzeczy. Jezioro. Co z tego, że zwykle zimne i raczej nie można go nazwać czystym… Przejrzystość wody ogranicza się tylko do tego co masz aktualnie prostu przed nosem. Do zeszłego roku nie było nawet sklepu spożywczego. Po chleb jeździło się 2km drogą bardzo mało bezpieczną. Nie może tu być mowy o stałym zasięgu. Każda rozmowa przez telefon przypomina jakiś chory spacer. Mówisz, nagle nic nie słyszysz, tamta osoba też chyba nie, zmieniasz miejsce, nic, znowu i nic, rozłączasz się, zmieniasz miejsce, mówisz, słuchasz, znowu nic nie słyszysz… Koszmar.

Z tym, że ostatnio zauważyłam ogromne zmiany. Po wsi jeżdżą coraz lepsze, nowsze samochody. Z nich wysiadają panienki w wysokich szpilach od Christiana Louboutina i z torbą z najnowszej kolekcji Diora. Pojawiają się nowoczesne, można by nawet powiedzieć, ekskluzywne domy. I ja się pytam czego oni wszyscy tu szukają? Już wiem. Tego zresztą co ja. Ciszy, spokoju, jeziora. Wydaje mi się, że wszystko wypiękniało. Brzeg jeziora jest jakby mniej zarośnięty, trawa jest jakby bardziej zielona, droga prostsza, cisza bardziej cicha, domki letniskowe ładniejsze, jakby ktoś o nie w końcu zadbał. Oczywiście o istnieniu Internetu dowiedzieliśmy się tutaj z lekkim opóźnieniem. Były małe problemy z zasięgiem, ale w końcu odebrałam słabiutki sygnał… i połączyłam się z fecebookiem na molo. Tylko czy to jest nadal „moja” wiocha? Chyba stała się bardziej otwarta, kosmopolityczna. Każdy może zajrzeć w „mój” świat. Kiedyś każdego znałam, wiedziałam gdzie pracuje, co je na obiad. Dziś już nie. Jest tu dużo „obcych”, których bardzo możliwe nigdy nie poznam. I to jest smutne.

W każdym razie na razie jestem zmuszona opuścić swój świat. Właśnie staram się spakować. Plusy są takie, że mam pewność, iż w Grecji na pewno będzie ciepło. Wiem, co mam wziąć. Wszystko zaplanowałam. Oczywiście przypomina mi się co chwila kolejna, mega-mi-potrzebna-rzecz. Mam wrażenie, że walizka jakąś cudowną, magiczną mocą zmienia swoje rozmiary. Z każdą minutą jest coraz mniejsza…

me on Instagram

KLIK-KLIK

Jak zwykle podniecona jakąś "nową" rzeczą... Wstawiam zdjęcia jak szalona, niektóre koleżanki patrzą na mnie jak na kosmitkę. Stałam się uzależniona od swojego telefonu. Czy to wciąż normalne? "Who cares, I don't!". Strasznie mi się to podoba, póki co. Szczerze? Długo się zastanawiałam czy wchodzić w Inst. Bo co może być fajnego w robieniu, przerabianiu i wstawianiu zdjęć tego co noszę, zjadam, na co patrzę (!). Tylko dlaczego podoba mi się jak inni to robią? Może dlatego, że lubię po prostu oglądać "ładne obrazki". Czuję się wtedy taka.. (i tu pada nowe, hipsterskie słówko) zainspirowana. Serio! chce mi się coś robić, pokazać, zaistnieć, żyć. Pewnie to głupie, a ja tak na prawdę powoli zmieniam się w internetowe zombie. Cóż, na razie mi z tym dobrze.

old apple trees

Krótka fotorelacja z mistrzost świata w siatkówce plażowej Mazury 2013. 

Przepraszam, że zaczynam od cukierków, ale nie mogłam się powstrzymać... ;)

/top, shorts: New Yorker, shoes: Deichmann, glasses: H&M/

Heh, tu też nie mogłam się powdtrzymać. Moich kochani koledzy byli oburzeni: "Co ty na MŚ w plażówce jedziesz, a zdjęcie sobie z kucharzem robisz?! Trzeba było Fijałka wyrwać...!" Być może mają i rację, ale to było silniejsze ode mnie. Żałuję tylko, że nie miałam okazji spróbować jego dania, a najlepiej podpatrzeć jak gotuje. W idealnym świecie zaprosiłby mnie do kuchni i pokazał jakieś "super triki". Ale to tylko w moich snach. Tak dla ścisłości to cały czas mówię tu o facecie z którym stoję, Karol Okrasa. Nie o tym po lewej.

:)

waiting for journey

Ktoś mi przypomniał o istnieniu bloga... Nie, nie zapomniałam o nim! Moim największym problemem jest brak fotografa. To głównie dlatego, że niewiele osób z mojego otoczenia o nim wie. Dlaczego? Może chcę mieć coś, co należy tylko i wyłącznie do mnie? Tak, to chyba to. Jestem osobą, która MUSI mieć własną przestrzeń, wolność. Dotyczy to wszystkiego. Od wolności w tym co ubieram, jem i kupuję. Po mój styl życia, rozkład dnia. Jeśli ktoś mi tę wolność odbiera albo chce narzucić własne zdanie, ograniczyć mnie i mój sposób myślenia, to się denerwuję. Lubie robić wszystko sama. Nie mam pojęcia dlaczego. Minusy takiego postępowania są oczywiste: do dobrych rozwiązań dochodzę zwykle dużo później, ale satysfakcja jest ogromna... Może chodzi o tę satysfakcję? Teraz muszę troszkę to zmienić i nauczyć się dzielić takimi rzeczami z drugą osobą. Dla mnie nie jest to najłatwiejsze!

/Someone reminded me of the existence of my blog ... No, I haven't forgotten about it! My biggest problem is the lack of a photographer. This is mainly because many people around  me don't know about it. Why? Maybe I want to have something that belongs only to me? Yeah, that's probably. I am a person who MUST have their own space, freedom. It includes everything. Freedom in what I wear, eat, and buy. In my lifestyle or daily schedule. If someone's going to take my freedom or wants to impose his own opinion, to limit me and my way of thinking, I'm getting nervous. I like to do everything by myself. I have no idea why. Disadvantages of this procedure are obvious: the best solutions usually brings me much later, but the satisfaction is immense ... Maybe it's about the satisfaction? Now I have to change it a little and learn to share those things with another person. For me, this isn't the easiest!/

/costume: second-hand, glasses: H&M/

Świadectwa rozdane. Pasek jest, na szczęście nie na tyłku... Pozostaje tylko czekać, gdzie się dostanę? Na razie napawam się myślą o dwóch miesiącach laby. Chyba najbardziej czekam na wyjazd do Grecji. Nie mogę się doczekać jak już tam dotrę i będę mogła chłonąć wszystko co nowe. Jedzenie, kulturę, ludzi. Uwielbiam to! Zupełnie mnie nie bawi leżenie plackiem na przyhotelowej plaży i czekanie aż słońce opali mnie na skwarkę... Nuda! Chcę biegać po targach i szukać nowych smaków, zapachów. Jeść na ulicy to co lokalni ludzie (myślę, że dla dobra sprawy zjadłabym nawet robaki, żeby tylko poznać coś nowego). Dlaczego na ulicy? Zauważyłam, że hotele są sfokusowane na to, aby wszystko co podają do jedzenia smakowało zarówno Europejczykowi jak i Azjacie. Na stole można wtedy znaleźć włoskie spaghetti, pizze, tureckie kebaby, amerykańskie nugetsy z frytkami dla dzieci i mesę innych rzeczy... Raz dostałam na obiad ziemniaki z wody, schabowego w panierce i mizerię... Czy to jest jedzenie śródziemnomorskie?! Marzę, aby stać się na te 10 dni Greczynką. Ubierać się w to co one, podglądać jak się poruszają, w jaki sposób mówią. Można by się jeszcze nauczyć kilku słówek po grecku, żeby zrobić wrażenie na Grekach. Ciekawe czy to trudny język..? To się nazywa podróżowanie! Obiecuje zrobić masę zdjęć i wszystko Wam pokazać.

/Certificates handed out.  It remains only to wait, where will I get to (I mean High School)? For now, I delight in the thought of two months rest. I most look forward to a trip to Greece. I'm going to find out as much as possible about the food, the culture, the people. I love it! I'm not into passive lying on the beach... Boring! I want to run on the markets and look for new tastes and smells. Eating on the street what that local people eat (I think could eat even ants just to learn something new). Why on the street? I noticed that hotels want to satisfie both the European and Asians. The table can then find Italian pasta and pizzas, Turkish kebabs, American chips and nugets for children and mess of other things ( of course not local)... Once I got to lunch really  p o l i s h  food... I dream to become a Greek in these 10 days. Dress up in what they do, watch how they move, what and how they say. I might even learn a few words in Greek, in order to make an impression on the Greeks. I wonder if this is a difficult language ..? It's called traveling! I promise to take lots of pictures and show you everything./