more black than black

Zwykle staram się nie ulegać komercyjnym pomysłom wymyślanym przez sztaby ludzi w ogromnych sieciówkach i korporacjach modowych i wystawianych potem na bez osobowościowych manekinach na wystawach w centrach handlowych (ufff... Niesłychanie długie to zdanie wyszło.). Ale niestety tego sezonu uległam. Uległam wszędobylskiemu stylowi swag, czapkom z jakże "inteligentnymi" napisami (np. BAD HAIR DAY, Meow itp. itd...). Oprócz tego uzbroiłam się w ćwieki. Chyba mam już je wszędzie: na butach, bluzach, kołnierzykach od bluzki, oprócz tego kolczyki, pierścionki, plecak, torba... Co do plecaka to jestem z siebie niezmiernie dumna, bo plecak przybył do mnie drogą pocztową, a wcześniej internetową, więc nie miałam okazji go dotknąć przed ostatecznym zakupem. Do kupowania przez internet podchodzę nad podziw sceptycznie. Zawsze mam obiekcje i snuję namysły, że kupuję kota w worku, zamawiam jednego psa, a dostaję 4 żyrafy i hipopotama (yyy... Chyba się zapędziłam.). W każdym razie, kiedy już mogłam go dotknąć, "pomacać" utwierdziłam się tylko w przekonaniu, że jest idealny. 

/Usually I try to avoid all commercial ideas made up by people in huge fashion corporates and then displayed on mannequins with no personality at exhibitions in shopping centers (ufff. .. Extremely long sentence.). But unfortunately this season I didn't mention avoid . I wear all swag items, cups with how "intelligent" lettering (eg BAD HAIR DAY, Meow, etc., etc. ..). In addition, I armed myself with studs. I think I have them everywhere: on shoes, hoodies, collars of shirts, then earrings, rings, backpack, bag ... As for the backpack, I'm very proud of myself because my new backpack came to me by mail and before the web, so you I did not have a chance to touch it before the purchase. Buying online I take surprisingly skeptical. I always have objections that I buy a pig in a poke, I order one dog, and get four giraffes and hippopotamus (yyy. .. I think I drove.). Anyway, when I could touch it I ascertain it's perfect./

No, może nie do końca idealny, bo postanowiłam go jeszcze "ulepszyć". Zapuściłam się w bezmiar rad, porad, wskazówek i pomocy oferowanej przez strony z inspiracjami, blogi, DIY i inne sugestywne (oraz działające na moją wyobraźnię) obrazki i filmiki. Tak jak to zwykle ze mną bywa miałam masę obiekcji przed przystąpieniem do dzieła. A to, że zamiast ulepszyć, to coś zepsuję. Że nie wyjdzie tak jak bym chciała, bo faktem jest, że kilka razy nie wyszło. Podchodziłam do tych ćwieków jak pies do jeża (znowu zwierzęta?). W końcu zakasałam rękawy i do roboty! Jaka byłam zdziwiona, kiedy po 10 minutach okazało się, że robota skończona! Powiem więcej, wynik okazał się bardziej zadowalający niż się spodziewałam. Mówiąc wprost jestem zadowolona z rezultatu i stwierdzam, że nie ma co się DIY bać (no może, że jest się mną i każda ingerencja w coś co już teoretycznie przynajmniej powinno być dokończone budzi strach).

/Well, maybe not exactly perfect, because it has decided to "tweak". I looked in the vastness of advice, guidance and assistance offered by the parties of the inspirations, blogs, DIY pages and other suggestive (and acting on my imagination) pictures and videos. As it usually happens with me, I had the weight of objections prior to the work. And the fact that instead of improving, it will destroy something. That did not come out like I wanted to, because it is a fact that a few times did not work out. Finally, I got together and got to work! I was so surprised when after 10 minutes, I found that job's done! I will say more, the result was more satisfactory than expected. Simply I say that there is nothing to be afraid of DIY (well, maybe it is about me and any interference in something that should be completed inspires fear)./

Bam! Sezon jabłkowy uważam za otwarty! Ilość tych owoców zjadanych przeze mnie w ostatnim czasie przekracza normę o 287278187%. Jestem osobą niezwykle oszczędną (bo chyba nie skąpą) i starającą się żyć w miarę (bez ekstremów) ekologicznie i zgodnie z naturą, co za tym idzie nie lubię niczego wyrzucać. Dlatego, aby nie zmarnować ani jednego jabłuszka przerabiam je na co się tylko da. Jestem już po kilku szarlotkach, dżemach, musach, jabłkach pieczonych, kurczakach w jabłkach, chlebkach jabłkowych... Teraz przyszła pora na placuszki. Hmmm... Drożdżowe. Puszyste. Z wierzchu chrupiące. Cieplutkie. Słodkie. Z jogurcikiem. Rano. Na śniadanie. Idealne. Polecam.

/Bum! I consider to apple season is open! The amount of these fruits eaten by me in recent time exceeds the norm by 287278187%. I am a highly cost-effective (because I do not think scanty) and strives to live ecologically (without extremes) and in accordance with nature so I don't like to throw away anything. Therefore, in order not to waste any single apple I try to put then wherever I can. I'm already after a few apple pies, jams, mousse, baked apples, chicken with apples, apple breads ... Now it's time for pancakes. Hmmm ... Yeast. Fluffy. With the crispy top . Nice. Warm. Sweet. With yoghurt. At the morning. For breakfast. Ideal. Recommend./

just gray

W ostatnim poście trochę było o moim poszukiwaniu własnego ja. (Ups, zabrzmiało nazbyt górnolotnie). Tym razem pozastanawiam się jak zmienię się w liceum. Większość osób z klasy już znam, ale nadal nie wiem jak na mnie wpłyną i czego mogę się po nich spodziewać. Słyszałam plotki, że „pewne osoby z klasy” potrafią się wieczorami kontaktować przez „fejsbusia” jak to mają się ubrać następnego dnia. Do tego myślę nigdy się nie posunę. Myślę nawet, że nie będzie takiego problemu. Wstaję, myję zęby i już wiem co narzucę na siebie danego dnia. Oczywiście zdarza mi się sterczeć przed szafą zbyt długo jak na wtorkowy poranek, ale dzieje się tak niezwykle rzadko. Uważam, że dzieje się tak, ponieważ zwykle słucham siebie, tego co czuję. Jeśli mam podły nastrój, bo jest wcześnie (za wcześnie), ciemno, pada śnieg, deszcz, jest plucha, cokolwiek to nie będę starała się ubrać w kolorową sukienkę, ale raczej w coś ciemnego i prostego. Et viola! Przylegające jeansy, trampki, T-shirt z fajnym napisem, do tego torba ekologiczna na ramieniu i jestem gotowa na stawianie czoła nowemu dniu w szkole.

/In my last post was a little about searching myself. This time I want to tell You how I'm going to change in high school. Most people in the class I already know, but I still do not know how to affect me and what I can expect from them. I've heard rumors that "some people in the class" can be contacted in the evenings through the facebook as what they have to wear the next day. To this I would never do so far. I get up, brush my teeth and I know what I'll wear for that day. Of course, sometimes I stand too long in front of my wardrobe in the Thuesday morning but it's extreamly rare. I believe that this is because they usually listen to each other. If I have a bad mood, because it is early (too early), dark, snowing, rain, a slob, whatever - I will not try to dress up in colorful dress, but rather in something dark and simple. Et viola! Tight jeans, sneakers, T-shirt with a nice inscription, the eco bag on my shoulder and I'm ready to face the new day at school./

Nienawidzę radzić się obcych co mam ubrać. W końcu ja w tym mam się pokazać, nie?! Tak samo, nie cierpię jak ktoś posiada ciuch taki jak ja. Głównie dlatego tak kocham lumpexy. Niektórzy mogą powiedzieć, ze to dobrze, że ktoś nas naśladuje. To zwykle oznacza, że danej osobie podoba się nasz sposób ubierania się, ale co ja poradzę, że chcę być (chyba jak każdy, tylko w różnym stopniu) jedyny, niepowtarzalny, unikatowy?! A ja chcę bardzo i nikt mnie nie przekona, że to złe. Wracając do tematu przewodniego posta (co się we mnie zmieni), to jestem pewna, że zacznę malować do szkoły paznokcie. Uwielbiam to! Być może nie już we wrześniu, bo muszę poznać nauczycieli i na pewno nie na krwisto czerwono („why not?”), ale nie zawaham się użyć różowego białego, srebrnego, pasteli i czarnego – jako mój ulubiony, musi być!

/I hate to advise strangers what I wear. In the same way, I hate when someone has a piece of clothing like me. Mainly because I love so much second-hands. Some may say that it is good that someone imitates you. This usually means that a person like the way we dress, but I want to be (I think like everyone else) the only and unique, unique! And I want very much and no one can convince me that it is bad. Returning to the theme of the post (which is a change in me), I'm sure I'll start painting my nails to school. I love it! Perhaps not in September, because I don't know the teachers and certainly not on a blood red ("why not?"), But I would not hesitate to use pink white, silver, pastel and black - as my favorite, it must be!/

new beginning

I oto mamy: 2 września. Jak to się ładnie nazywa… „inauguracja roku akademickiego 2013/14”. Cóż za smutny dzień dla dzieci i młodzieży całej Polski. Nawet pogoda zdaje się łączyć z nami w bólu, bo cały dzień pada i pada, i pada, i pada… W naszym całym pięknym kraju wygląda to tak samo. Najpierw rodzice podwożą pociechę pod szkołę, całują w czółko i w zależności od wieku latorośli wchodzą razem do szkoły, bądź nie. W moim przypadku na szczęście nie. W dniach takich jak ten większość z nas wygląda tak samo. W stroju galowym zawsze czułam się jak pajac, jak nie ja, jak jakaś cząstka szarej masy. Pamiętam to uczucie już w szkole podstawowej. Każda z nas przyjmowała ten sam schemat: warkoczyk, ewentualnie koński ogon, biała koszula, koniecznie z kołnierzykiem i zapięta pod szyją, do tego granatowa spódnica, białe podkolanówki, a te bardziej odważne – kabaretki oraz białe pantofelki, które były rzeczą godną pozazdroszczenia jeśli stukały jak obcasy nauczycielek. Koszmar…

Podstawówkę pamiętam jako najobrzydliwszy czas w moim życiu i za Chiny nie chciałabym się do tego momentu cofnąć. Poszukiwanie stylu, przebieranie się, szukanie tego czegoś, zazdroszczenie każdej koleżance każdego nowego ciucha i potajemne zazdroszczenie. Wchodziłam chyba w każdą subkulturę. Byłam (a może raczej próbowałam być) emo – wiecie, różowoczarne pazurki, grzywka, spódnice do spodni, podarte rajstopy i naklejki z trupimi czachami WSZĘDZIE (na szczęście ograniczałam się tylko do naklejek). Pamiętam siebie jako dziewczynę hip-hopowca, coś w rodzaju lalki Barbie (tego się najbardziej wstydzę), skejterki i wielu, wielu innych. Trwanie w każdym ze stylów było niezwykle krótkie. Zwykle około trzech dni.

/dress: second-hand/

Wszystko się zmieniło. Już nie szukam. Nadal uwielbiam się przebierać, bo uważam, że do tego tak naprawdę potrzebne są nam ubrania. W zależności od trendów, samopoczucia, okazji uwielbiam różne style. Począwszy od jakże popularnego dzisiaj college’owego, a skończywszy na delikatnej, dziewczęcej, ale tez eleganckiej bieli od stóp do głów. Ciężko byłoby mi na randkę ubrać się w dres i AirMaxy, ale już podczas niezobowiązującego spaceru z koleżanką po parku nie miałabym żadnych zahamowań. Oh, do tego koniecznie pies! Ładnie by się komponował. Żart. A może nie?

Αντίο Ελλάδα! #4

Ostatnie wspomnienie wakacji, lata, ciepła i błogiej laby. Już teraz przechadzając się po parku klony powolutku zmieniają kolory na bardziej jesienne… Pojawiają się żółcie, brązy i czerwienie. Co roku czuję lekki ból związany z końcem wakacji, który nasila się im bliżej 1. września. Każde lato jest inne. To, muszę przyznać, zaliczam do bardziej niż tylko udanych. Zwiedziłam kawałek świata, zmęczyłam się na obozie, ale tez odpoczęłam na wsi. I mimo, tego że nie tęsknię za szkołą, to odczuwam pewne podniecenie rozpoczęciem roku. W końcu liceum to już nie przelewki. Nauka rozpoczyna się na dobre, ale to nie wszystko. Podobno tam zawiera się przyjaźnie na całe życie i w ogóle dorasta się, 18 też kończy się w liceum. Uwielbiam też lekkie zamieszanie związane z kupowaniem przyborów szkolnych.

/The last holiday memories, summer, warm and blissful lab. In the park trees slowly change colors for more autumn ... There appear yellows, browns and reds. Every year, I feel a slight pain associated with the end of the vacation, which intensifies when it’s closer to 1 September. Each summer is different. This, I must admit, was more than successful. I travelled a lot, I got tired at the camp, but also rested on the village. And despite the fact that I don’t miss school, you feel a certain excitement beginning of the year. High school is not a picnic any longer. Learning begins in earnest, but that's not all. Apparently there has a life-long friendships and generally grows to 18 also ends up in high school. I also love the slight confusion associated with buying school supplies./

/top: New Yorker, skirt: noname, shoes, glasses: H&M/

Oczywiście zakupy zmieniły się nieco od podstawówki i nie potrzebuję teraz nowego tornistra z różową lalą, ani nowego błękitnego piórniczka w koniki pełnego kredek i pasteli. Chociaż niektóre rzeczy pozostały te same, na przykład zeszyty. Uwielbiam wybierać okładki, dopasowywać je do książek, szukać takich z odpowiadającym mi papierem czy kratką. Nie mogę się doczekać zakupu nowego kalendarzyka, notatnika, długopisu. I najważniejszej rzeczy! Torby… Choć mam wrażenie, że chcąc podążać za trendami, a co za tym idzie robić wszystko by być zdrową, powinnam wybrać plecak. Mając w pamięci pozytywne wspomnienia ze współpracy z plecakiem w zeszłym roku tak chyba zrobię. Mam już w głowie nawet swój ideał. Jak zwykle się rozpisałam na temat osobistych przeżyć i odczuć i pod koniec posta zastanawiam się czy jeszcze jestem normalna? (To pytanie 

c z y s t o  retoryczne).

/Of course, shopping has changed since elementary school and now I don’t need a new school bag with pink doll, or a new blue pencil case with horses full of crayons and pastels. While some things remain the same, such as notebooks. I love choosing the covers and matching them to the books. I can not wait to purchase a new diary or a pen. And the most important thing! Bag ... Even though I have to follow trends and stay healthy I should choose a backpack. I have positive memories with backpack since last year so I will probably do this same this year. As usual, I wrote a note about my personal experiences and feelings, and at the end of post I wonder if I am still normal? (This question is  j u s t  retorical)./

/hat: Stradivarius, glasses, top: H&M, shorts: New Yorker, my grandma's bag/

life on the island #3

Skiathos – najpiękniejsza wyspa na świecie… Chyba, bo na innej nie byłam. Na pewno można ją zaliczyć do najbardziej malowniczych wysp Europy, skoro sama księżna Diana miała tam własny apartament, w którym wypoczywała w wakacje. Oprócz tego na Skiathos nakręcono film „Mamma Mia!”. Muszę się przyznać, że apartament co prawda widziałam z bardzo, bardzo dalekiej odległości, ale jako że domek został postawiony na wzgórzu, a jego okna wychodzą na plażę ze złotym piaskiem, to jestem pewna, że widoki księżna D. miała niesamowite. Kiedy przypływa się do portu na wybrzeżu od razu uwagę przykuwa właśnie plaża z ogromnymi słomkowymi parasolami, pod którymi ludzie z całego świata poustawiali swoje leżaki i cieszą się gorącym słońcem popijając drinki, albo grzeczniej soczki pomarańczowe.

/Skiathos - the most beautiful island in the world ... Perhaps, because I’ve never been on any other. Certainly it can be classified as the most picturesque islands in Europe, since Princess Diana had there her own apartment.  On Skiathos the movie "Mamma Mia" was filmed. I have to admit, it is true that the apartment I saw a very, very long range, but as the house was built on a hill and overlooks the beach of golden sand, then I am sure that the views were amazing. When arrives at a port on the coast immediately attracts attention is the huge beach with straw umbrellas, under which people from all over the world tweaking their deck chairs and enjoy the hot sun with a drink, or politely orange juices./

Gdy spojrzeć trochę wyżej widzi się piękne lasy, ogromne drzewa wśród których kryją się kolorowe ptaki. Najmilej wspominam drzewka granatów (granatowce???). Nie za duże drzewka ze smukłym pniem i rozłożystą korona. Mają jasne, zielone listki, a wśród nich pomarańczowe, soczyste, słodkie granaty. Dalej stoją białe domki podobne do tego Diany, choć trochę mniej wystawne. Każdy oczywiście z niebieskimi okienkami i balkonami, na których rosną kolorowe kwiaty. Nie byłoby nic niezwykłego w wodzie otaczającą wyspę gdyby nie to, że pełno w niej mieniących się drobinek, które po wyjściu z kąpieli zostają na ciele i sprawiają, że człowiek mieni się jak jakaś tancerka z Rio de Janeiro podczas karnawału. Pięknie. Żyć, nie umierać. Oprócz tego, co mnie bardzo interesuje – jedzenie. I to nie byle jakie! Codziennie ryby i przeróżne owoce morza same pchają się w sieci lokalnych rybaków. To cudowne, że w takim miejscu można mieć pewność, że ośmiorniczka, którą zjadamy ma maksymalnie kilka godzin, a nie jak to bywa w Polsce kilka tygodni, jak nie lepiej. Pierwsze co mi przychodzi na myśl, to że mogłabym tam zamieszkać. Żyłabym sobie w małym domku blisko plaży, jeździłabym rowerem, pływałabym, pracowałabym w restauracji serwującej tamtejsze ryby, a wieczorami wychodziłabym na imprezy na piasku… „Mamma Mia!”.

/When you look a little higher could see beautiful forests, huge trees among which are hidden colorful birds. Most pleasant memories of pomegranate trees. Not a big tree with a slender trunk and a spreading crown. They have bright green leaves, which hide orange, juicy, sweet pomegranates. Upper stand white houses similar to that of Diana, though a little less glamorous. Each one has blue windows and balconies with colorful flowers. There would be nothing unusual in the water surrounding the island if not for the fact that it is full of shimmering particles that after leaving the bath are on the body and make the person claiming beautifully. To live, not to die. And finally something what I’m very into – food. Daily fish and seafood variety push themselves in a network of local fishermen. It is wonderful that in a place like this you can be sure that the octopus that you eat is fresh for sure. I would live there in a small house close to the beach, I’d ride a bike, swim, work in a rustic restaurant serving fish, and in the evenings I’d go out for events on the sand ... "Mamma Mia!"./

keep calm and #2

Poprzedni post był dłuuuugi i o fotografii, a raczej o „sztuce robienia zdjęć”. O ile to sztuka, oczywiście. Potem przeglądając bloga zauważyłam, że mimo wszystko większość zdjęć przedstawiała na przekór wielkie kawały marmuru. Gdzie w nich emocje? Być może emocje były kiedy się budowle budowały, ale dziś na próżno tych emocji szukać. Dlatego w tym poście pokazuję troszkę natury i klasztory na skałach. Bądź co bądź, to nadal budowle, ale o zupełnie innym charakterze.

/ Previous post was loooooong and about photography, or rather about "the art of taking pictures." As far as it’s an art, of course. Then browsing your blog noticed, though, that most of the images presented in spite of huge chunks of marble. Where are emotions? Perhaps there was an excitement when the buildings were built, but today these emotions are gone. So in this post I show a little bit of nature and monasteries. Of course they’re buildings, but of a completely different nature./

/T-shirt, skirt, shoes: H&M, hat: Stradivarius, watch: noname, bag: my grandma's/

Jak opowiadała nam przewodniczka, w tych klasztorach mnisi „oddawali się ascezie”. Oczywiście kiedyś, bo teraz ciężko byłoby się tej ascezie oddawać. W ogóle ciężko tu znaleźć odrobinę spokoju wśród tysięcy turystów codziennie odwiedzających to miejsce. Mimo wszystko jakby się nie zapierać mury zdążyły przesiąknąć atmosferą spokoju i zapachem kadzidełek. Miejsce święte. Nawet strój musi być odpowiedni. Jak to zwykle bywa dla mężczyzn większych wymagań nie ma, ale kobiety muszą mieś zakryte ramiona i spódnice (koniecznie!) poniżej kolan. Wchodzisz i jakby zwalniasz, wszystko zwalnia. Mówisz ciszej… Dziwna sprawa. Ale poddajesz się temu. Chodzisz, zwiedzasz, wychodzisz. Nagle uświadamiasz sobie, że odpocząłeś, oczywiście mimo wszech panującego go-rą-ca. No i te widoki. Szok. „Jak oni to zbudowali?!” – to chyba najczęściej zadawane pytanie. Odpowiedź jest bardzo prozaiczna: „Tego nie wiadomo”. Tłumacząc na nasze, nikt nie ma pojącia jak można tego dokonać! Cisza, spokój i podziwiam widoczki….

/As the tour guide told us, in these monasteries the monks “tried to keep calm”. Of course then, because now it would be hard to give this asceticism. In general, it is hard to find a little peace among the thousands of tourists visiting this place every day. The holy place. Even the dress must be appropriate. Women must be scheduled shoulders and skirts (must be!) below the knee. Fold and if you release, everything slows down. You're talking quietly ... Strange thing. But give in to this. Walking, visiting, going out. Suddenly you realize that rested, in spite of all, of course, the reigning  h e a t. And these views. Shock! "How are they built?" – that’s probably the most asked question. The answer is very prosaic: "We do not know." No idea how the hell they could done it! Peace and quiet and admire views..../